Sosyal Medya

Kürsü

Ömer Bayhan: Bir Seyahatin Ardından



Vuslat için yola düşen insanoğlu, vedaların ve ayrılıkların peşinden koştuğunun farkına varamaz çoğu zaman. İnsanlığın kaderi “ayrılıklar üzerine bina edilmiştir” diye düşünüyorum. Bu sebeple insanlar hep hareket halinde olmuş. Günümüzde ise bu seyrüsefer neredeyse ışık hızıyla devam ediyor. Bu hengâme içinde geçmişe takılıp kalıyoruz çoğu kez. Bu yüzden anın ve günün anlamını kaybediyoruz. Yine de yarınlar için umutlar besliyoruz koynumuzda, hem de bahar kadar büyük. Oysa baharın ve yazın nasıl geçtiğinin farkına bile varamıyoruz. Serin rüzgârlar yüzümüze çarpınca, kapımızda bekleyen eylülü görüyoruz. İşte o zaman her şey yavaşlamaya başlıyor. Başımızı döndüren bu hızdan kurtulmuşken, geriye dönüp bakmanın zamanı gelmiş demektir. Bu durumu fark edip günlük koşuşturmadan uzaklaşmak lazım. Bir an olsun rutinin dışına çıkıp hayata dışarıdan bakmak gerekiyor. Hal böyleyken yaşadığın mekândan, hatta şehirden ayrılarak uzun bir seyahate çıkmak iyi gelebilir.

Bu duygularla eşimle beraber, Eylül ortalarında düştük yollara. Seyahatte sıhhat bulmak inancı ve duygusuyla yolculuğumuza başlıyoruz. Programımızda yeni bir ülke ve şehirler görmek vardı. Seyahatimizi sıla-yı rahim üzerine planlayarak, bir rota oluşturduk. Henüz yol yorgunluğunu hissetmeden ilk durağımız Düzce oldu. Düzce’de bizi, bacanağım ve hemşehrim Nuri Şermet karşıladı. Bolu ile Sakarya’nın gölgesinde kalmış bir şehir Düzce. Güzel bir coğrafyada konumlanmış şehrin gezip, görülecek birçok yeri var. Yaylaları, gölleri ve şelalelerini görmek için yaz aylarında birçok ziyaretçi ağırlıyor bölge. Efteni Gölü ve Güzeldere Şelalesi, en fazla ziyaretçi ağırlayan yerlerin başında geliyor sanırım. Düzce’yi gezmek ve görmek isteyenlere özellikle eylülün görsel bir şölen sunduğunu belirtmek isterim. Misafirperverliği için kıymetli bacanağım Nuri Bey’e ve eşine teşekkür edip Düzce’den ayrılıyoruz.

Uzun bir yolculuktan sonra ikinci durağımız Kayseri. Burada bizi Abdurrezak Bey ağırladı. Bursa Uludağ Üniversitesi İlahiyat Fakültesi’nde, öğrencilik yıllarımızdan tanışıyoruz. Bu dönemde uzun süre ev arkadaşlığımız oldu. Asker arkadaşlığı gibi öğrencilik dönemindeki ev arkadaşlığı da unutulamayacak bir öneme sahiptir. Eskiler “Garibin (yolcunun) karnı doyunca gözü çarığında kalır” demişler. Dostum Abdurrezak ile hasbihal edip, hasret giderince gönlümüz muhabbetle doyuma ulaştı. Hal böyle olunca ayrılık vakti biz ayaklanmış olduk. Kardeşim Abdurrezak Bey’e şükranlarımızı sunarak, Kayseri’den ayrılıp yola düşüyoruz.

Malatya’ya giderken, yol güzergâhımızdaki Darende’de kısa bir mola veriyoruz. Darende’de Somuncu Baba Külliyesi’ni gezip, görmek istiyoruz. Yıllarca İstanbul’dan Malatya’ya gidip gelirken, durup gezmeyi ihmal etmişiz her seferinde. Somuncu Baba Külliyesi’nde cami, Somuncu Baba Türbesi ve güzel bir mesire alanı mevcut. Hem manevi havası hem de tabii güzelliğiyle insanı büyüleyen bir yer. Tohma Çayı’nın kenarında kurulmuş külliyenin içinde yer alan cami ve diğer mekânlar oldukça temiz. Yolu bölgeden geçen dostlara kısa bir mola verip ziyaret etmelerini tavsiye ediyorum.

Malatya şehir merkezinde durmuyoruz. Kube Dağı’nı ve Şiro Havzası’nı aşarak Pütürge’ye varıyoruz. Uzun bir aradan sonra çocukluğumuzun geçtiği kasabaya gelmenin sevinci kuşatıyor yüreğimizi. Baba evinde olmanın buruk da olsa mutluluğunu yaşıyoruz. Zira her gelişimizde bizi karşılayan babam yok artık. Söz konusu anne, baba olunca yaşın bir önemi kalmıyor, çocuklar gibi mahzunlaşıyor insan. Babamı rahmetle ve özlemle anıyoruz. Malatya’dan epeyce uzak düşen Pütürge, dağların yamacına kurulu bir yerleşim. Gözlerden ırak kalan Pütürge sanırım yetkililerin gönlünden de ırak kalmıştı. Ankara gibi Malatya’da ilçemizi çıkmaz sokak olarak görmüştü. Bu durum bahane edilerek yatırıma değer görülmedi yıllar boyu. Seçim dönemleri dışında siyasiler açısından pek de hatırlanmamıştık. Ortaokul sonrası ayrıldığım kasabaya her gelişimizde beklediğimiz değişimi göremiyorduk. Sürekli büyük şehirlere göç veren Pütürge’de şehrin manzarası hep aynı kalıyordu. Dolayısıyla hafızamda kayıtlı Pütürge hiç değişmiyordu.

Ancak bu kez durum farklıydı. Değişimin izlerini yoğun bir şekilde görmüş olmaktan mutlu oldum. Zira beklentilerimin çok çok ötesinde olumlu bir manzara karşıladı bizi. Bitmiş kamu binaları ve konutların yanında devam eden inşaatlar da hayli fazlaydı. Düzenli yollar ve yeşil alanlar şehrin çehresini epeyce değiştirmiş. Parklar, yeterli olmasa da devam eden peyzaj çalışmaları umut vericiydi. Kentin sulama ve içme suyu ihtiyacını karşılayacak barajların inşaatları devam ediyor. İnsanca yaşanabilir konutların ötesinde, oldukça konforlu evlerin yapılmış olması sevindirici. Bununla beraber yapımı devam eden birçok yaşam alanı söz konusu. Örnek bir yaşam alanı da eski hükümet binasının yıkılıp, yerine güzel bir park yapılmış olması. Parkın içinde kafeterya olarak hizmet veren mekân oldukça yoğun. Söz konusu tesis, Pütürge insanları için yeni bir buluşma noktası olmuş. Temiz ve ferah olan kafeterya yoğun ilgi görüyor. Hemşerilerimizin yeme, içme ve dinlenme ihtiyaçlarını karşılayacak nitelikte bir yer. Şehrimize değer katan bu çalışmalar dolayısıyla emeği geçenlere teşekkür etmeden geçmek olmaz. Pütürge için seferber olan her kuruma, her insana şükranlarımı sunuyorum.

Yeni yapılmış olan kafeteryada amcamın oğlu dostum Hasan Caner Bey ile karşılaştık. Oturup hasbihal ederken, Pütürge eski Milli Eğitim Müdürü Metin Oğuz Bey ile selamlaştık. Metin Hoca daha önce Yatılı Bölge Okulu ve Sanat Okulu müdürlüğü yapmıştı. Hocayı masamıza davet ettik ancak bir görüşmesi olduğunu, akabinde bize iştirak edebileceğini söyledi. Bir süre sonra döndüğünde masamıza ulaşamadan, gören birçok kişinin kendisini alıkoyduğunu izledik. İnsanımızın sorunlarını, Metin Hoca üzerinden çözüm arayışı içinde olduklarına şahit olduk. Hemşehrilerinin dertlerine bigâne kalamayan Metin Hoca ile gün içinde görüşmenin zor olacağını düşünerek bir sonraki gün için randevulaşıp ayrıldık. Metin Hoca, idealist, toplumu tanıyan, sorunlara çözüm üretebilen vasıflara sahip biri. Günümüz insanının konformist yaşam anlayışından uzak, fedakâr bir insan portresi gördüm Metin Hocam’dan. Doğrusu gıpta ettim, imrendim. Toplumumuzda bu tür insanların sayısının artması için dua ettim.

Ertesi gün kafeteryaya döndüğümde Hoca’yı masada birkaç kişi ile sohbet ederken buldum. Selam verip, davetlerine icabet ederek, ikram edilen çay eşliğinde muhabbetlerine dâhil oldum. Pütürge ile alakalı değerlendirmelerde bulunduktan sonra; Yatılı Bölge Okulu’nu ziyaret etmek istediğimi söyledim. Okulu, beraber ziyaret teklifimi kabul etmesini sevinçle karşıladım. Cuma günü namaz sonrası amcamın oğlu Hakkı Bayhan’ın işlettiği Esnaf Çay Ocağı’nda buluştuk Metin Hoca ile. Okul arkadaşım, Hacı Osman Işık dostumuzun da pazartesi günü yapacağımız ziyarete ekibine dâhil ettik.

PÜTÜRGE YATILI BÖLGE OKULUNU ZİYARET

Metin Hocam, saygıdeğer eşi, Hacı Osman Işık ile buluşmaya değerli eşimle birlikte gittik. Zihin dünyamda elli beş yıl öncesinin anıları canlanmaya başladı. Henüz yaklaşık altı yaşlarında iken yatılı bölge okuluna kaydedilmiştim. Okuldaki birçok öğrenci gibi tek kelime Türkçe bilmiyordum. Zihni bembeyaz, boş bir kâğıt gibi, okulda öğretilenlerle kodlanıp bezenecek biri idim. Sayamayacağım birçok ilki burada görecektim. Bu okulda, akranlarımızla mekânsal arkadaşlık, kalıcı dostluk yanında kavga, rekabet ve mücadeleyi de öğreniyorduk. Bütün bu süreçleri azimle aşmak, sebatla ayakta kalabilmek, en önemlisi var olmanın fiili eğitimini aldığımızı sonradan anlayacaktık.

Elbette bu eğitim tozpembe bir ortamda alınmıyordu. Aile özleminin üstesinden gelemeyecek kadar küçük yaşlardaydık. Ancak daha önemlisi anne şefkatine ve baba korumasına en çok ihtiyaç duyulan dönemlerdeydik. O dönemlerde henüz adı konulmasa da akran zorbalığı, aşılması gereken önemli bir sorundu. Okulun en küçüklerinden biri olduğum için akran zorbalığına çok fazla muhatap olanlardan sayılırdım. Öğretmen şefkati elbette vardı ancak şartların da zorluğu, disiplini sağlama gerekçesiyle orantısız şiddetin gölgesinde kalıyordu. Bedensel ve kıyafet temizliğini yapabilmeyi öğreniyorduk. Aç kalmamanın mücadelesini verirken, aç girdiğimiz yemekhaneden aç kalkabiliyorduk. Köyde ağaç, taş ve topraktan oyuncaklarımızın yerini futbol, voleybol, basketbol sahaları almıştı. Pingpong masalarında mücadele etmeyi de okulda görmüştük. Annemizin günlük sağdığı taze keçi sütü yerine süt tozu ile tanışmıştık. Aynı zamanda haksızlıklara ve zulme karşı gelme kültürünü de süt tozu isyanıyla öğrenmiş olduk. Bu yeni yaşamımızda sayamayacağım çok fazla şeyler gördüm. Hayal kırıklıklarının, hüznün, özlemin ve gözyaşının olduğu sekiz yılımın geçtiği okuluma yeniden giderken, müspet, menfi hatıralar bir film şeridi gibi gözümden canlandı yeniden.

Okulun girişindeki demir parmaklıklar baki, bekçi kulübesi mazi olmuştu. Eski ilkokul binası ve lojmanlar hariç bütün eski yapılar yıkılmıştı. Eski ilkokul binası, ortaokul olarak işlevini sürdürüyor. Yeni inşa edilmiş okul binasının alt katı yatılı bölge ilkokulu, üst katlar ise yatılı bölge imam hatip ortaokulu olarak tanzim edilmiş güzel bir bina görüyoruz. Yatılı bölge okulu, ilkokul müdiresi Serpil Atilla Tayfur hanımefendi karşılıyor bizi. Serpil Hanım güler yüzlü ve kibar biri. Tanışma faslı ve zarif sohbetlerinin akabinde yemekhanenin bulunduğu kata geçiyoruz. Okulun her yanı gibi yemekhaneler de oldukça konforlu. Hayal kırıklığı yaşıyorum (!) aynı işleve sahip yemekhanenin eski yapısı ve kokusundan geriye, gayet modern bir mekân, profesyonel personel ile karşılaştım. Personelin kılık kıyafeti, mutfak ekipmanları yanında oldukça hijyenik bir yemekhane gördüm. Çok şaşırdığımı ancak bir o kadar da mutlu olduğumu ifade etmeliyim.

Bir başka şaşkınlığıma sebep ise Matematik öğretmeni ve aynı zamanda müdür yardımcısı Yasemin Felek Hoca oldu. Güleç yüzlü ve gözlerinin içi gülen bir matematik öğretmeni ile ilk kez karşılaşıyordum. Yemekhanede öğretmenlerin masasına davet etti. Yaklaşık elli yıl sonra tercihimi öğrencilerden yana kullandım. Self servis kuralı gereği elimdeki yemek tepsisiyle bir öğrenci masasına oturdum. Menü, çorba, etli nohut, pirinç pilavı ve mevsim salatasından oluşuyordu. Yasemin Hoca nezaket gösterip masamıza geldi. Yemek eşliğinde okul ile ilgili kısa bir sohbet etmiş olduk. Yemek sonrası, galoş giyerek, mutfak ve kiler bölümünü görmemizi teklif etti yetkililer. Belki de bize geçmişle bir kıyaslama zemini oluşturmak istiyorlardı. Şef Mehmet Bey bizi karşılayıp bilgilendirdi: 800 kişilik öğrenci yemeğinin hazırlandığı yemekhane, beş yıldızlı restoran şartlarına sahip olduğunu söylemem asla abartılı bir ifade değil. Yemeklerde kullanılan sebze, meyve, hububat ve yağların kalitesi oldukça iyiydi. Tuvalet, banyolar ve yatakhaneler pırıl pırıl, tertemizdi. Yatakhanede odalar, mobilya ranzalı ve dört kişilik olarak tasarlanmış.

Teknolojik donanıma sahip bilgisayar sınıfını gezdikten sonra, sekizinci sınıflardan bir dersi izleme fırsatımız oldu. Sınıflar oldukça modern. Öğrencilerin kılık kıyafeti gayet temiz ve tertipliydi. Metin Hoca, girizgâh konuşmasından sonra okulun eski bir öğrencisi olarak sözü bana verdi. Gençlere, okulun bizim dönem ile günümüz şartlarını mukayese ettikten sonra geleceğe dair bazı tavsiyelerde bulundum: Okul döneminde iyi bir eğitim almanın yanı sıra çalışma hayatında karşılaşılan zorluklar ve erdemli insan olmanın önemine dair düşüncelerimi paylaştım. Ortaokul Müdürü Tekin Soykan Bey bizleri makamında kabul edip, ikramda bulundu. Çok kibar, gayretli ve idealist bir idareci. Beş yıldızlı otel konforundaki okulu ve önce insan anlayışındaki öğretmen ve idarecileri görünce bir delilik yapmak geçiyor aklımdan. Okulun tam yerinde bir çukur kazıp yarı belime kadar gömülmek ve ey Yatılı Bölge Okulu Yönetimi, öğretmen, personeli, fiziki binaları; ya elli beş yıl öncesine gelin, ya da beni altı yaşına geri götürün diye bağırmak istiyorum. Böyle güzel duygularla vedalaşıp okuldan Pütürge’den ayrılıyoruz.

Yeni rotamız Gürcistan, Batum ve Acara. Dostumuz Zeynel Abidin Bey’in davetiyle Elazığ’da bir günlük mola veriyoruz. Harput’un tarihi mekânlarını gezdikten sonra Elazığ şehir merkezinde kısa bir şehir turu yapıyoruz. Ertesi gün Zeynel Abidin Bey ve değerli eşine şükranlarımızı sunup Elazığ’dan ayrılıyoruz. Bingöl, Erzurum ve Artvin üzerinden Sarp Sınır Kapısı’ndan Batum’a giriş yaptık. Gürcistan, eşimin ata yurdu, bu vesileyle sıla-yı rahim yapma düşüncesiyle gelmiş olduk. Batum, bölgenin önemli eğlence merkezlerinden. Birçok Türk girişimci ilgili alanlarda faaliyet gösteriyor. Otelimize yerleştikten sonra, daha önce yaklaşık iki yıl Türkiye’de bulunmuş eşimin akrabası Gülnare Hanım’a telefonla ulaştık, bizi evine davet etti. Kabilenin Gürcistan ve Acara’da kalanları Hristiyan inancına mensup olduklarını biliyoruz. Evin kapısında büyük bir haç, içeri girdiğimizde ise kiliseyi andıran bir ev görüyoruz. Kilise ev olarak tanımlanacak bir tasarımı var evinin. Kahvaltı sofrasında, sohbetimize birçok konuda hasbihal ediyoruz. Ev sahibemiz Müslüman olarak Hz. İsa’ya bakışımızı merak ettiğini söyledi. Kur’an’ın Meryem oğlu İsa’yı bize öğrettiği gibi kendisine anlattık. Sovyetlerin dağılmasıyla görüştükleri Türkiye’den bazı akrabalarının dini hususlarda olumsuz söylemlerinden bahsedip yaklaşımımızdan mutlu kaldığını belirtti. Bunun üzerine bizimle daha fazla zaman geçirmek istediğini söyledi. Bir sonraki gün kendisiyle buluşup Acara’daki köylerine gittik. Annesi Hatice Hanım ve diğer akrabaları ile tanıştık. Burada bize yönelttikleri sorular neticesinde, İslam ve Hristiyanlık üzerine uzun uzadıya sohbet ettik. Bu sohbet ile bizim Türkiye’de Müslümanlığa zorlandığımız ön yargıları biraz olsun kırılmış oldu. Aslında ismi Ali, Osman ve Hatice olan bu insanların Gürcistan’da Hristiyan olmaya zorlandıklarını görmüş olduk. Amacımız doğrultusunda yapacağımız ziyaretler ve tanışmalar nihayete erince Karadeniz üzerinden dönüş yoluna girdik. Sıla-yı rahim üzere planlanan bu seyahatimiz, geçmişte tatil beldelerinde geçirdiğimiz zamanlarla kıyaslanamayacak bir tat bıraktı zihnimizde. Bu seyahatimizde bana eşlik eden eşim Gülay Hanım’a ayrıca çok teşekkür ediyorum.

Ömer Bayhan

Henüz yorum yapılmamış.

* İşaretli tüm alanları doldurunuz.

Tasarım ve Kodlama BEYRİBEY BİLİŞİM