Sosyal Medya

Yazarlar

Ahlak Krizi

Bugün yaşadığımız sorun ne yalnızca ekonomik kriz ne siyasi kriz ne de başka bir krizdir. Bütün bu krizlerin temelinde yatan, çok daha derin ve tehlikeli bir sorun var: Ahlak krizi!

Öyle ki bu koca toplumda bir avuç insanı çıkarın, geriye kalan büyük çoğunluğun bir şekilde ahlaki bir savrulma yaşadığını görürsünüz.

Siyasetçimiz, yöneticimiz, gazetecimiz, tüccarımız, işverenimiz, işçimiz… Ve belki de en acısı, dindarımız!

Herkesin birbirinden şikâyet ettiği ama dönüp kendisine bakmaya yanaşmadığı bir toplum olduk.

Devlet memurumuz, ekmek yediği, geçimini sağladığı işi angarya olarak görüyor.

Aynı insan, memur olmasa bir bakkal dükkânı açsa daha fazla kazanabilmek için sabah erkenden kepenk kaldırır, gece geç saatlere kadar dükkânını açık tutar. Ama devlet dairesinde çalışıyorsa işe mümkün olduğunca geç gelmenin, erkenden çıkmanın yollarını arar.

İşveren, işçinin hakkını mümkün olduğunca kısmaya çalışırken işçi de ona nazire yaparcasına işini savsaklıyor.

Biri emeğin karşılığını vermekten, diğeri emeğini hakkıyla ortaya koymaktan kaçınır. Sonra da herkes karşısındakinin ahlaksızlığından dem vurur.

Özel hastanede veya kendi muayenehanesinde son derece nazik, güler yüzlü ve ilgili olan doktorumuz, devlet hastanesinde bir anda değişiverir. Hastaya tepeden bakar, azarlar, yüzüne bile bakmadan muayene etmeye çalışır.

SGK, türlü kararlar ve yönetmeliklerle hastanın ilaca ulaşmasını zorlaştırır. Bunu da tasarruf tedbiri olarak sunar.

Devlet ise biraz da hükümetin ve bürokrasinin katkısıyla TÜİK üzerinden bazı verileri öne çıkarıp bazılarını geri plana iterek, vatandaşın çarşıda pazarda hissettiği enflasyondan farklı, daha düşük bir enflasyon tablosu ortaya koyar.

Devletin en temel sermayesi vatandaşının güvenidir. Bir vatandaş kendi devletinin açıkladığı verilere güvenemeyecekse daha neye güvenecek?

Pazarda sağlam ürünü tezgâhın önüne dizip çürükleri arkasına saklayan esnafı anlatmaya bile gerek yok.

Tarım ve Orman Bakanlığının rutin denetimlerinde ortaya çıkan gıda sahtekârlıklarını, taklit ve tağşiş listelerini hepimiz görüyoruz.

Ya dindarlarımız?

Asıl üzerinde durmamız gereken yer belki de burası.

Hani, “Ben güzel ahlakı tamamlamak için gönderildim” diyen Peygamber'in izinden gittiğini iddia eden biz dindarlar!

Hani, “Kendiniz, anne babanız ve yakınlarınız aleyhine de olsa adaleti ayakta tutun” emrine iman eden bizler!

Camiamızın, desteklediğimiz partinin veya yakınlık duyduğumuz insanların aleyhine bir olay yaşandığında gerçeği gizliyor, üzerini örtüyor, görmezden geliyor ya da gerçeği eğip bükerek, kelimelerin arkasına saklanarak yaşananları tevil edip çarpıtıyoruz.

Adalet, dostumuza da düşmanımıza da aynı mesafede durabilmektir. İnandığımız değerler, ancak kendi aleyhimize olduğunda da onları savunabiliyorsak bir anlam taşır.

Peki, bütün bunlar neden yaşanıyor?

Çünkü ahlakı, başkalarından beklediğimiz ama kendimizden esirgediğimiz bir erdem hâline getirdik.

Elbette genelleme yapmıyorum. Toplumumuzda hâlâ yüksek ahlak sahibi, dürüst, vicdanlı ve karakterli insanlar var.

Ancak ne yazık ki bu insanlar, çoğu zaman ahlaksızlığın cesareti karşısında sessizliğe itilmiş, etkisiz konumlara mahkûm edilmişler. Sesleri yeterince duyulmuyor, sözleri yeterince karşılık bulmuyor.

Çünkü ahlaksızlık yalnızca yaygınlaşmadı; aynı zamanda cesaret kazandı. Dürüstlük ise çoğu zaman saflık, ilkeli duruş ise enayilik olarak görülmeye başlandı.

İşte asıl tehlike de burada!

Çünkü ahlak yoksa emek sömürülür, kamu kaynakları yağmalanır, ticaret güvenini kaybeder, adalet kişilere göre şekillenir. Güvenin olmadığı yerde bereket de huzur da barınamaz.

Bugün yaşadığımız tam olarak budur.

Her şeyimiz var ama yokluk yaşıyoruz.

Kazanıyoruz ama kazandıklarımızın hayrını göremiyoruz. Alıyoruz ama mutlu olamıyoruz. Evlerimiz dolu, sofralarımız çeşitli; fakat gönüllerimiz boş ve huzursuz.

Çünkü bereket, yalnızca çok kazanmakla değil, kazandığının hakkını vermekle; huzur, yalnızca imkân sahibi olmakla değil, vicdanını rahat tutabilmekle mümkündür.

Artık yeniden ahlakı kuşanmak zorundayız.

Bunun için önce başkasını düzeltmeye çalışmaktan vazgeçip kendimizden başlamalıyız. Menfaatimizle vicdanımız karşı karşıya geldiğinde vicdanımızdan yana tavır koyabilmeliyiz.

Bir de arada kalmış, olup bitenleri gördüğü hâlde sesini çıkaramayan koca bir kitle var.

Ne yazık ki bu insanlar, ahlaksızlar kadar cesur olamıyor. Oysa artık suskunluğun konforundan çıkıp ayağa kalkmaları, haksızlık karşısında hep bir ağızdan “Dur!” demeleri gerekiyor.

Unutmayalım ki ahlaksızlar, ahlaklıların sessizliğinden cesaret alır.

Evet, ahlaklı olmak/kalmak bedel ister. Bizler de onurumuz için, insanlığımız için bu bedele razı olmalıyız.

Yoksa çok sürmez; etrafımız, hayattan nasibini almaya çalışan insanlardan ziyade, hayat süren leşlerle dolup taşacak.

Veysel TEPELİ

Henüz yorum yapılmamış.

* İşaretli tüm alanları doldurunuz.

Tasarım ve Kodlama BEYRİBEY BİLİŞİM