Sosyal Medya

Yazarlar

Hakikatin Üzerindeki Vesayetin Kaldırılması

Tevhid-şirk mücadelesi tarihi içerisinde olayların mahiyeti, biçimi ve boyutları, sosyo-politik/sosyo-ekonomik fayda devşirecek yönde medya sahasında oluşturulan dezenformasyon merkezleri ile olandan çok farklı gerçeklikler üretilerek halk, hakikat ve hakikate dair değerlerden koparılmaktadır. Çağlara göre araçlar ve yöntemler değişse de bu, tarihin değişmez gerçekliğidir. Meseleler bambaşka alana taşınarak farklı haberlere/bilmeye dönüştürülerek sistemin hizmetine sokulur. Buralarda istihdam edilen spekülatörler, gerek ekonomik gerekse sosyo-psikolojik alanda halka verilmesi/duyurulması ve öğretilmesi gerekeni aktüel yöntem ve araçlar yoluyla halkı vülgarize ederek gerekli politik faydayı her dönem oluşturabildiklerini, tarihî süreçte batılın hâkimiyeti göz önüne alındığında başardıklarını görmek mümkündür.

Batılın bu konuda oldukça mahir olduğunu kabul etmek gerekir.

Bu sosyolojinin oluşturduğu illüzyon aşılamadığından gerçeklerin konuşulması, bilinmesi engellenmekte; bugün olduğu gibi atalar yolu, aktüel hâliyle gidilen yol olmaya devam etmektedir. Tarihin her döneminde batılın en önemli stratejisi, insanların olup bitenlerin iç yüzünü hiçbir zaman sağlıklı bir biçimde öğrenmemesidir. İnsanlar sağlıklı bilgiye ulaşamadığı için ne olup bittiğini anlayamıyor, olayları yorumlayamıyor ve doğru sonuçlar oluşturamıyor. Tıpkı bugün olduğu gibi dün ve daha öncesinde Mekke’de olduğu gibi. Yapay gerçeklikler dünyasının oluşturduğu sosyolojilerde tevhidi düşüncenin gerçekleri anlatma gayreti/kendini açıklayabilme kudreti, halkın sağırlaştırılması ile sıfırlanabilmektedir. Bu aşamada İslam’ın stratejisi, gerçeklerin anlatılması değil; gerçeklerin görülmesi/yüzleşilmesine yönelik yaşanması, tevhidi düşüncenin yaşayan tanımları ve tanıkları olan kişiliklerle somutluk ortaya koymanın vakti olduğunu benimsemesidir.

Bunu ve bu iradeyi, kurumsallaştırılan atalar yolu ve yerli-milli kültürün baskılayıcı etkisine rağmen gerçekleştirmeyi strateji hâline getirmek, İslamcı düşüncenin öncelikli projesi hâline gelmelidir. Mekke’de oligarşik yapının sistemize ettiği şirkle mücadele eden İslam, yakın tarihte jakoben laiklik ile mücadele ederken bir düşünce ve istikamet içerisinde olabilen tevhidi düşünce, şimdi laikliği neo-Kemalizm’le sentezleyen muhafazakârlarla mücadele etmeyi başaramıyor ve bir türlü kendi gerçekliklerine dönüş yolunu bulamıyor. Bu arafta kalma hâli, soyutlanamadığımız dünya görüşleri/değer yargıları ile kuşatılmamıza, ağır değer kayıplarına ve kimlik ve kişilik sorunlarına yol açtığı bildiğimiz/gördüğümüz, çözüm üretemediğimiz ama tanımlanamaz bir yaşama dönüştüğü günlerdeyiz.

Vahiy karşısında sınırları olmayan bir hadsizliğe doğru sürükleniyoruz. Yeni bir trans-din/dindarlık oluşturulması karşısında kime, neye ve niçin seslendiğini bilmeyen bir münadiliği mücadele olarak görmeyi yeterli sayıyoruz.

Oysaki çok ilginç yorum ve tanımlarla yargılanıyor, damgalanıyor ve tahfif edici/azaltıcı bir mezhebe/inanca/akideye zorlanıyoruz. Din/düşünce hayatımız, istismarcı muhafazakâr sömürücüler tarafından çoğunluk olmanın icbarına/dayatmalarına maruz kalıyor; aşağılanıyor ve yerel rasyonalizme itaate ve kulluğa zorlandığımızı göz ardı ediyoruz. Gelişen tarihe, dinin irrasyonel hâle getirilmesine seyirci kalamayız. Allah’ın bize verdiği Müslüman ismini egemen kodlarla baskılayan, dini hayatın dışına konumlayan, daveti engelleyen, davetçiyi yargılayan karşıtlığın (demokrasi ve liberalizm) adını koymamız gerekiyor.

Neo-İslamcılığın egemenlerin söylem ve diliyle oluşturdukları kültürü tevhidi bir düşünce ile reddederek, içinde bulunduğumuz belirsizlik durumundan değerler değişimi gerçekleştirerek çıkmak zorundayız.

  1. Bir zaman İbrahim: “Rabbim! Bu beldeyi güvenlikli, emin bir belde kıl. Beni ve çocuklarımı putlara tapmaktan/kulluk etmekten uzak tut” diye dua etti.
  2. “Çünkü ey Rabbim, bu tapınma nesneleri insanlardan pek çoğunu saptırdı/yoldan çıkardı. Şimdi kim bana uyarsa o bendendir. Bana baş kaldırana gelince, şüphesiz sen çok acıyan, esirgeyen, gerçek bağışlayıcısın!”
  3. “Rabbimiz! Ben neslimden bir kısmını senin saygın Ev’inin (Kâbe’nin) yanında, tarım yapılmayan/ekilebilir toprağı olmayan bir vadiye yerleştirdim ki ey Rabbimiz, salâtı devamlılık ve duyarlılık içinde ikame edebilsinler. Bunun için insanlardan bir kısmının gönüllerini onlara meylettir ve ürünlerden onlara rızık ver! Umulur ki şükrederler.”
  4. “Rabbimiz! Şüphesiz ki sen bizim gizlemekte olduğumuzu da yapıp ettiklerimizi de bilirsin. Yerde de gökte de hiçbir şey Allah’a gizli kalmaz.”
  5. “İhtiyar hâlimde bana İsmail’i ve İshak’ı lütfeden Allah’a hamdolsun! Şüphesiz ki Rabbim elbette duayı duyandır.”
  6. “Rabbim! Beni ve soyumdan gelecekleri namazı kılanlardan eyle! Rabbimiz! Duamı kabul et!” (14/İbrahim 35-40)

Fakat öncesinde ve öncelikle bu değerler değişiminin sosyolojisini iradeli bir kabule dönüştürmek gerekiyor. Kuram ve fikriyat, sarsılmaz bir inanca dönüşmelidir.

Kökleri yerde, dalları gökte olmak; kuramsal olarak mevcut içerisinde bir anlam aralığı oluşturmalı, fikriyat bu anlam aralığında hakikat/misyon/varoluş olarak tezahür etmelidir. Kısaca, amellerin Allah katında değer bulacağı düşüncesiyle hayatı yaşamak en öncelikli değer olmalıdır.

Modern dünyanın dayattığı başarıları değil, hakikatin emrettiği erdemi tercih etmek anlamındadır. Sadece bedene/dış görünüşe değil, içeriye, ruha/akla/kalbe yatırım yapmak, özen göstermek demektir. Yerin ve göklerin Allah’ı/Rabbi ile iletişim hâlinde olmak anlamındadır.

Kur’an bu ağacı kökü sabit (derinlerde), dalları gökte, her an meyve veren muhteşem bir ağaç/yapı olarak sunar ki seküler kuşatma altında kaldığımızda odak noktamızı kaybetmeden köklerine sadık kalarak ürün vermeyi başarabilelim. Tüm tarihsel gerçekliğe rağmen hakikat, köklerini besleyen ve köklerinden beslenen bir vücuda/varoluşa sahip olunduğunda tecelli edecektir.

Faydalı insan prototipi, meyveli ağaç metaforudur. Mümin, ayakları yere basan ama ufku göklerde (ötelerde) olan insandır.

*. Bu tanımlama, sarsılmayan bir inancı, evrensel ahlakı ve insanlığa faydayı temsil eder. Kökleri yaratılış gerçeğine (fıtrat) dayanan inanç sistemidir. Şartlar ne olursa olsun (ekonomik kriz, savaş, sosyal baskı) fıtrat sabit köktür. Buna mukabil odak noktasında sadece kendisi/çıkarları ve hazları olan bir insanın geçmişi faydasız, bugünü kaos ve geleceği tam bir bilinmezlik içindedir. Böyle birisinden kendisine ve toplumuna herhangi bir faydayı üretmesi beklenmez. Yani ayetteki gibi hiçbir faydası olmaz. Çünkü düşünce ve davranışlarında hilkate/ahlaka dair bir kök yoktur.

Kelime-i Tayyibe: Anlam arayışında ilk gidilmesi gereken paradigmaya işaret eder.

Her Mevsim Meyve Vermek: Sosyoloji İnşası; ürün alınacak sosyolojinin/iklimin oluşturulması (14/İbrahim 35-40) emredilmektedir. Bu, konjonktürel olmayan tavırdır. Evrensel fayda ve süreklilik demektir. Meyvesi topluma adalet, huzur getirir ve medeniyet inşa eder.

Zihinsel Aydınlanma: Sure, Peygamber’e olaylara şimdiki an, mevcut gerçeklik üzerinden ve bu dünya sınırlarından bakmamayı öğreterek hakikat üzerinden bakmanın eğitimini verir.

Zenginliğin felahı getiremeyeceğini, gücün adaleti sağlamayacağını, sayısal çokluğun haklılığı göstermediğini, zaferlerin başarı olmadığını, ahlaksız bilginin medeniyet inşa edemeyeceğini, huzurun ilahi rızada bulunacağını öğretir.

Bu öğreti ile çağın tüm yüklerinden kurtulur insan.

Rasyoneli/Verili Olanı Sonuca Odaklanma Psikolojisini Değiştirerek Aşmak Gerekir:

Yaratılış amacına odaklanıldığında, iman sosyolojisi doğru anlaşıldığında yüzlerce soru anlamsız, binlerce sorun yersiz, onlarca hedef gereksiz hâle geldiği fark edilecektir. Bu gerçekleştirilebildiğinde şartlar ne olursa olsun ruhumuzun omuzlarındaki yükleri indirmiş oluruz. İnsanın omuzlarındaki en ağır yük sonuç almak, sonuca/başarıya odaklanmaktır. Mesela elçi için sorumluluk, uyarmak, duyurmak ve örnek olmaktır. Gerisi Allah’ın elindedir. Fakat elçi, misyonunun dışında yük alırsa; yani başarı yükünü omuzlarına alır ve sorumluluğu arasına katarsa, elçi bile olsa bu yükü taşıyamaz.

Bu eğitim, elçinin omuzlarındaki “sonuç alma yükünü” alır. Ona, sadece “süreçten” sorumlu olduğunu hatırlatır. Bu, bir liderin tükenmişlik sendromuna girmesini engelleyen en büyük düşünsel destektir ve ilahi yardımın en alasıdır.

Bir hareketi durdurmanın en iyi yolu, liderini, dava adamlarını “başarısızlık hissiyle” felç etmektir. Vahyin bu müdahalesi, yardımı, eğitimi “boşa kürek çekiyorsun” fikrinin oluşmaması içindir. Ahiret fikri bu anlam aralığında tüm batıl stratejileri çöp eden bir eğitimdir.

İbrahim Suresi’nin Müslümanların psikolojik olarak en sıkıntılı dönemde ve müminlerin içine düştüğü psikolojiden kurtulmalarına yönelik açıklama ve örneklemeleriyle inananlara psikolojik destek vermek için nazil olduğu kanaatindeyiz. İki ağaç metaforu tüm yönleriyle toplum sosyolojisinin manifestosu niteliğindedir.

Bu metafordan onlarca ilke ve kuram ortaya çıkarabiliriz. Mesela en temel evrensel mesajlarından birisi, insanın inancının onun yaşam toprağı olduğudur. Kökleşmesi, dal budak salabilmesi, meyve vermesi hep toprağın kalitesiyle ilişkili olduğunun öğretilmesi, günümüz toplumlarının yaşadığı temel soruna da işaret etmesiyle çağdaş sosyolojiye ihmal ettiği ilkeyi göstermektedir.

Toplum sosyolojisine dair çağdaş sosyolojinin ihmal ettiği en önemli konuya işaret ederek inancın sağlıklı bir toplumun temelini oluşturması gerektiğini, laik-seküler dünyadaki biz müntesiplerine öğretmektedir. Buradan bir modernizm eleştirisi çıkarmak ve politik reddiye oluşturmak umuduyla.

Veysel OCAK

Henüz yorum yapılmamış.

* İşaretli tüm alanları doldurunuz.

Tasarım ve Kodlama BEYRİBEY BİLİŞİM