Sosyal Medya

Yazarlar

Kardelen

tarihinde yayınlandı.

Gazze'nin üzerinde aylarca duman eksik olmamıştı.

Bir çocuk enkazdan çıkarılıyor, bir anne yıkılmış duvarın dibinde ağıt yakıyor, bir baba battaniyeye sarılı küçücük bir bedeni taşıyordu. Fakat dünyanın büyük kısmı bunları görmüyordu. Siyonizmin medya üzerinde ağır bir ambargosu vardı.

Buna razı olamadılar.

Aynı masada Norveçli Doktor, Brezilyalı gazeteci, Malezyalı bir imam, Türk öğretmen ve İspanyol denizci oturuyordu. Konuştukları diller farklıydı; sustuklarında düşündükleri şey aynıydı:

"Gazze'yi dünyaya nasıl göstereceğiz?"

Sınırlar kapalıydı. Hava sahaları kapalıydı. Kara yolları kapalıydı.

Geriye deniz kalıyordu. Bir gemi çağrısı yaptılar. Sonra bir tane daha.

Derken dünyanın dört bir yanından tekneler, yatlar, balıkçı gemileri ve yük gemileri katılmaya başladı. Kimisi yardım malzemesi gönderdi, kimisi yakıt, kimisi para.

Filonun merkezine ise ahşap bir Clipper yerleşti. Devasa direkleri ve yelkenleriyle, eski zaman filmlerinden fırlamış gibiydi.

Bu görkemli tekne, kısa sürede hareketin ruhu haline geldi. Ona, kışın en zifiri karanlığına başkaldıran, karı delip umutla filizlenen o asil çiçeğin adını verdiler: Kardelen. Zulmün ortasından aydınlığa uzanacak bir filiz olacaktı o.

Yola çıktıkları gün liman insan seliyle dolmuştu.

Kardelen önde gidiyordu. Arkasında yüzlerce gemi...

Gökyüzünde helikopterler dolaşıyor, kameralar canlı yayın yapıyor, dünyanın dört bir yanında insanlar ekranlardan onları izliyordu.

Günler geçtikçe heyecan büyüdü. Her milde Gazze biraz daha yaklaşıyor, umut biraz daha görünür oluyordu.

Son sabah herkes güvertedeydi. Kimileri ufku dürbünle tarıyor, kimileri sessizce dua ediyordu. Derken biri bağırdı:

"Gemiler!"

Ufuk çizgisinde siyah noktalar belirdi. Noktalar büyüdü. Savaş gemilerine dönüştü.

Hoparlörlerden metalik bir ses yükseldi:

"Filodakiler! Güvenliğiniz için geri dönün. Aksi takdirde zor kullanılacaktır..."

Kardelen’in köprü üstünden, cızırtılı ama dimdik bir ses yankılandı:

"Uluslararası sulardayız. Rotamız Filistin. Bizi engellemeniz veya zorla müdahale etmeniz uluslararası hukuka aykırıdır, bu yaptığınız korsanlıktır!"

Rüzgâr yelkenleri doldururken filo yoluna devam etti.

Bir savaş gemisi küçük teknelerden birinin yanından öyle yakın geçti ki tekne devrilip denize gömüldü.

Sonra silah sesleri duyuldu. Bağrışmalar yükseldi. Dumanlar çıktı. İnsanlar denize düştü.

Saatler içinde deniz bir yardım koridorundan çok savaş alanına dönmüştü.

En büyük darbeyi Kardelen aldı. Direklerinden biri gürültüyle kırıldı. Ardından bir diğeri.

Gövdesinde açılan yarıklardan deniz suyu içeri dolmaya başladı. Akşamüstüne doğru deniz, yarılmış omurgadan içeri arsızca doluyordu. Tuzlu su, kırık çam kerestelerinin liflerine işledikçe direklerden geriye kalan parçalar can çekişen bir eklem gibi gıcırdıyordu.

Teslim emri geldiğinde filonun direnecek gücü kalmamıştı. Aktivistler kelepçelenerek savaş gemilerine çıkarıldı.

Kameralar çalışıyordu. Askerler özellikle kameraların görebileceği yerlere dizilmişti. Mesaj açıktı:

"Buraya gelmeye çalışanların sonu budur."

Fakat görüntüler dünyaya yayıldığında beklenmeyen bir şey oldu. Londra'da meydanlar doldu. Paris'te yürüyüşler başladı. İstanbul'da, Johannesburg'da, Kuala Lumpur'da insanlar sokaklara çıktı.

Gazze aylar sonra ilk kez bu kadar konuşuluyordu. Birkaç gün içinde aktivistler serbest bırakıldı.

Ülkelerine döndüklerinde kahraman gibi karşılandılar. Televizyon programları onları çağırdı. Gazeteler manşet yaptı. Belgeseller çekildi. Kitaplar yazıldı. Konferanslar düzenlendi.

Ve Kardelen...

Kırık direkleri ve delik deşik gövdesiyle limandan limana taşınmaya başladı.

İnsanlar sanki kutsal bir mabedi ziyaret eder gibi sessizce, gözyaşlarıyla geziyor, yaralarına ellerini sürerek selam duruyorlardı.

Yıllar geçti.

Bir gün Kardelen yine büyük bir limanda sergileniyordu.

Yaşlı adam torununun elinden tutmuş güverteyi geziyordu. Liman çıkışındaki hediyelik eşya tezgâhında, üzerinde 'Kardelen' yazan küçük ahşap maketler satılıyordu. Çocuk hayranlıkla küçük makete baktı:

“DedeciÄŸim, bu gemi neden bu kadar önemli?”

Yaşlı adam, torununun elindeki oyuncağa ve uzakta dalgalanan Filistin bayrağına baktı. Herkes acının hatırasını satın alıyordu, acının kendisini ise kimse konuşmuyordu. Yaşlı adam bir süre sustu. Etrafındaki ziyaretçilere baktı:

"Gazze için yola çıkmıştı."

Çocuk başını kaldırdı.

"Peki, Gazze'de ne olmuÅŸtu?"

Yaşlı adam cevap veremedi.

Herkes Kardelen'i konuÅŸuyordu. Gazze unutulmuÅŸtu.

Rüzgâr, kırık serenlerden geçerken uzun bir ıslık yükseldi.

Cevap veren olmadı.

Veysel TEPELÄ°

Henüz yorum yapılmamış.

* İşaretli tüm alanları doldurunuz.

Tasarım ve Kodlama BEYRİBEY BİLİŞİM