Sosyal Medya

Yazarlar

Dua İtiraftır, Yoksulluktur ve Umut Etmektir

tarihinde yayınlandı.

Dua, bu imtihan dünyasında, nefsimizle, ÅŸeytanla olan mücadelemizde, öz gücümüze dayanmak, yaratan Allah’tan yardım dilemek, O’na itirafta bulunmak, O’na dayanmaktır. Ä°nsan güçsüz ve acizdir, Allah’a dayanma ihtiyacı vardır. (Furkan 25/77)

Dua, Allah’ın rahmet kapısını açan anahtardır.

Dua, Allah sevgisinin bir tecellisidir. O’na güvenmenin, O’ndan ummanın yoludur. Ä°nsan dua ile direnç sahibi olur... Ä°nsan “bittim, tükendim” dediÄŸi yerde dua ile güç kazanır, gücünü takviye eder. Dua kulluÄŸun özüdür.

“Bana dua edin ki duanıza icabet edeyim.” (Mümin 40/60) buyurarak, mü’min kulların kendisine yönelmesini ister Rabbimiz.

Ä°nsanın önce Allah’a acizliÄŸini itiraf etmesi gerekir. Rabbine muhtaç olduÄŸunu, O’ndan ümidini kesmediÄŸini şüphe etmeden kalbiyle, samimiyetiyle itiraf etmelidir.

Ä°slam dini, dua eden insanı, Allah’a kulluÄŸa, teslimiyete, alçak gönüllülüğe, kendini Allah’a karşı küçük ve aciz görme noktasına bir çaÄŸrıdır. Bu çaba aynı zamanda, Allah’tan baÅŸka hiçbir gücün, hiçbir hüküm sahibinin, dayanılacak ve ümit beslenecek hiçbir yerin bulunmadığı sonuç ve gerçeÄŸini de beraberinde dua edene öğretir.

Dua, Allah’a olan sevginin, O’nunla olmaktan huÅŸu duymanın ve O’na sığınmanın hâlidir. Allah’a iltica etmektir. Allah aÅŸkıyla, Allah’ı düşünmektir. Dua, sürekli Allah’ın gözetiminde olduÄŸunun bilincini kazandırır. Dua eden insanlarda önceleri var olan bana necilik, vurdumduymazlık, bencillik, kıskançlık ve kötülük duyguları, yerlerini iyiliÄŸe, güzel ahlaka, baÅŸkalarına yardımcı olmaya, onların iyiliklerini istemeye terk eder...

Umutlarını kaybetmiÅŸ, aciz bırakılmış, ezilmiÅŸ, kendilerini zayıf görmüş halklar, dua ederek isteklerini ele geçirme konusunda maalesef sorumluluktan kaçış yoluna girmiÅŸlerdir. Oysa iÅŸ; zorluk, sabır, direniÅŸ siperlerini kaybetmeden iman, karşı koyma ve tahammül elde edebilme ve bu özelliklere kavuÅŸmak amacıyla duaya bir araç olarak ihtiyaç vardır... Eylemiyle birlikte dua; esas olan dua, sorumluluktan öte imanın, cihadın, eziyetlere sabrın ve eylemin sürekliliÄŸinde hayat bulur. Dua müminin silahıdır gerçeÄŸinden hareket edersek, dua eden mümin; uyanık, silahlı, güvenilir ve sorumludur. Canını feda ederken dahi dua eder. Hayatın tam ortasındadır. Miskinler tekkesinde oturan, inzivaya çekilen, toplumdan kaçan, “ne yapalım kaderimiz buymuÅŸ” diyen, sorumluluktan kaçan bir dergâhta ve mabette dua eden kimselerden deÄŸildir.

Mümin dua ederken kendini Rabbine verir, her ÅŸeyiyle dua eder. Dertlerini Rabbine açar. Araya hiçbir vasıta koymaz. Rabbinin yakın olduÄŸunu bilerek, O’nunla baÄŸlantı kurduÄŸuna inanarak derdini Rabbine açmakla huzur duyar...

Allah, kullarının kendisine dua edip dertlerini açmalarından hoşlanıyor. Dua etsinler ki, kendisine sığınıp güveneni yalnız bırakmaktan hoşlanmayan yüce bir makamla ilişkili olduklarını anlasınlar... Dua, kalbin huzur kaynağıdır. Tatlı bir huzur, sıcak bir sevgi, tatminkâr bir hoşnutluk sağlayan; inanç ve güven dağıtan bir kaynaktır.

Allah’ı anmak, O’nu tesbih etmek, O’nunla iliÅŸkili olmak demektir. Bu baÄŸlantıyı kuran kimse hiç kuÅŸkusuz huzurlu ve razıdır. Rızanın kaynağı ibadettir. Müminin azık ve desteÄŸe, umuda ihtiyacı vardır. Yolun zorluklarını göğüslemeyi saÄŸlayan azığa ihtiyacı vardır. Rabbinden bir desteÄŸi bulunmadan bu meÅŸakkatlere dayanması mümkün deÄŸildir. Kulun yalnızlık hâlinde umut baÄŸlayarak Rabbiyle buluÅŸması lazımdır.

Kuvvetin kaynağı Allah’tır. Yorgunluk ve bitkinliÄŸi huzura, yetmezlik ve çaresizliÄŸi güçlülüğe dönüştüren bir buluÅŸmadır.

Dua, dua eden insanın ruh ve fıtratına en derin biçimde etki ederek onu artık çevre ve katılım elbiselerinin kendisine dar geleceği bir olgunluğa ulaştırır.

İstenileni bilmek, istediğini en güzel bir biçimde takdim etmek, zamanı iyi seçmek, korku ve ümit çizgisi arasında olmak, istediğinin elde edilmesiyle gösterilen yola girmek, isteğine kavuşturacak davranışların elinden geldiğince takınılmasının zaruretini bilmek duanın derinliğidir. Sıkıntıların, hüznün tatlı ve ılık bir dağıtıcısıdır. Dua... Bunların dirilişine açılan kutlu bir kapıdır dua...

Dua faziletli işlerin anahtarıdır.

Dua müminin silahıdır.

Dua umut etmektir.

Dua, Âlemlerin Rabbiyle rabıtanın en kutlu, en mübarek anıdır. Dua, kulun kulluÄŸunun itirafı, Allah’ın tüm sıfatlarıyla sindirilmiÅŸ bilinçli bir tasdikidir.

Duasız gün eksiktir.
Duasız insan zavallıdır.
Duasından gafil olan insan nankördür.
Duasını dudaklarından kalbine indiremeyen insan olgunlaşmamıştır. Dilin söylediği duayı kalbin doğrulaması gereklidir.
Dilin söylediği duayı hayatın doğrulaması gereklidir.
Dua, insan ruhunun ızdırap, istek ve susuzluğunu duyuran fıtratının derinliklerinde var olan eksikliklere cevap veren bir disiplindir.
Dua şiddetli bir arzuyla sonuçlanmalıdır.
Aracılar katmadan, duayı Allah’a has kılmamız lazım. Dua kapısını çalana Allah bu kapıyı açar.
Dua insanın karakter ve özelliklerine etki eder.
Dua ihtiyacını kendisinde öldüren bir toplum, pratikte fesat ve çöküşten korunabilecek unsurlara artık sahip değildir.
Dua, ruhun Allah’a yükseliÅŸi ve O’na açıkça zayıflığını, güçsüzlüğünü, acizliÄŸini, yetersizliÄŸini itiraf ederek, tek umudun Allah olduÄŸunun ispatıdır.
Dua, zekânın karanlık gecesine aşkın yaptığı bir hamle, uzattığı bir ışıktır.
Duada salih amel, eylem ve teslimiyet şarttır...
Dua eylemle, amelle tamamlanır.
Dua ibadetin yarısıdır.
Kur’an bize duanın mahiyetini ve nasıl yapılacağını açıklar. “Gerçek dua ancak O’na yapılır. O’ndan baÅŸka çağırdıkları ise kendilerinin hiçbir isteklerini karşılayamazlar.” (Rad 13/14)
“Korkarak ve umarak O’na dua edin.” (Araf 7/56)

Duanın daha kuvvetli ve ÅŸiddetli hâllerini ifade eden tezarru ve teevvüh terimleri de birer duadır. Kur’an’da: “Rabbini içinden yalvararak –tezarrûan– ve korkarak, yüksek olmayan bir sesle sabah akÅŸam an, gafillerden olma.” (Araf 7/205)

Teevvüh kelimesi, ism-i fail olarak (evvah) ÅŸeklinde geçer. “Gerçekten Ä°brahim, evvah ve halim idi.” (Tevbe 9/114)
Evvah, asıl itibarıyla çok “ah” eden manasındadır. Bu ah ediÅŸ, bir hüzün ve elemden veya korkudan, sevgiden kaynaklanabilir. Dolayısıyla evvah kelimesi, ince kalpli, yanık adam manasına gelir. Çok dua eden, merhametli, çok tevbe eden, Allah’ı çok zikreden, Kitabullah’ı çok okuyan, Allah korkusuyla ah u vah eden, hatalarından dolayı istiÄŸfar edendir.

Dua, Allah’ın kuluna yettiÄŸinin bir somut örneÄŸidir. “Allah kuluna yetmez mi?” (Zümer 39/36)

Kısaca, tüm sahte ilahları reddederek; imanımızın pislik içinde kıvranmasına, esaret altında inlemesine, irademizin elinden alınmasına sessiz kalmadan, şirkin her türlüsünü, özellikle dua ederken Allah ile aramıza hiç kimseyi sokmadan reddetmeliyiz.

Bunu, yüreğimizi ırmak gibi çoğalttığımız gözyaşlarıyla yıkayarak yapacağız. Fikirle, zikirle, dua ile, şükürle, infakla, irfanla, ihsanla, takvayla yapacağız.

Vesselam.

Bünyamin DOĞRUER

Henüz yorum yapılmamış.

* İşaretli tüm alanları doldurunuz.

Tasarım ve Kodlama BEYRİBEY BİLİŞİM