Şevket Hüner: İlaç ile Zehri Ayıran Tek Şey Doz'dur
Zira her duygu, her alışkanlık ve her erdem, ölçüsü kaçırıldığında sessiz bir zehre dönüşme potansiyeli taşır. İnsan, çoğu zaman kendisine iyi gelen şeylerin fazlasının da iyi geleceğini sanarak yanılır. Oysa hayat bize tekrar tekrar, bir şeyin faydalı olması, sınırsızca tüketilebileceği anlamına gelmediğini öğretir.
İnsanoğlu hayatı keskin siyahlar ve beyazlar üzerinden okumaya meyillidir. Sevgiyi mutlak bir iyilik, öfkeyi mutlak bir kötülük, çalışmayı yüce bir erdem, tembelliği ise affedilmez bir kusur olarak etiketler. Oysa hayat, bu sınıflamalara sığmayacak kadar ince bir terazinin üzerindedir.
İhtiyaçlarımızı karşılayan parayı kazanmak hayatın tek amacı olduğunda kişiyi esir alır. Güç sorumlulukla birleştiğinde değer kazanır, kibirle birleştiğinde insanı yalnızlaştırır. Özgürlük başkasının hakkını tanıdığı sürece güzeldir. Özgüvenin dozu kaçtığında yerini kibre bırakır, kibir ise insanı öğrenmeye, anlamaya ve gelişmeye kapatan en sinsi zehirdir.
Yani neyin iyi olduğunu bilmekten çok, onun ne kadarının iyi olduğunu öğrenmek elzemdir. Zira insan fazlalığın zehrini geç fark eder. Susmanın da konuşmanın da yaklaşmanın da uzaklaşmanın da, vermenin de almanın da bir zamanı ve bir ölçüsü vardır. Herkese bütün mahremimizi teslim etmek, her tartışmada son sözü söylemek, her fırsatı değerlendirmek, her yükü omuzlamak zorunda değiliz.
Geçmişi hatırlamak ve hatalardan ders çıkarmak hikmettir. Ancak geçmişte takılıp kalmak, anı yaşamayı imkânsız kılan bir melankoliye dönüşebilir. Geleceği planlamak ve tedbir almak akılcılıktır, fakat yarının belirsizliğini zihinde sürekli büyütmek, bugünün huzurunu çalan kronik bir kaygı kumkumasına yol açar.
Modern çağın en büyük hastalığı, daha çok başarı, daha çok onay, daha çok hız, daha çok tüketimdir. Oysa hikmetli olan, neyin ne zaman yeteceğini bilmek ne zaman geri çekilmek gerektiğini sezmek ve hiçbir duygunun kendi sınırlarını aşarak ruhumuzu istila etmesine izin vermemektir. Olgunluk, her şeyi yapabilecek güce sahip olmak değil, ne zaman duracağını bilmektir.
Şeytanın temel rolü, kötülüğe dönüşen aşırılığı iyilik ve ihtiyaç gibi göstererek ölçüyü önemsizleştirmektir. Üstelik davranışın mahiyetini değiştirmek yerine sınırları görünmez kılarak doz aşımını bir özgürleşme, limitleri zorlama veya mükemmele ulaşma çabası olarak sunar. Böylece insanın içindeki doyumsuzluğu ve mutlak güç arzusunu kışkırtarak onu doz aşımının zararsız olduğuna ikna eder.
Bana iyi gelen bu şey, hangi noktadan sonra bana zarar vermeye başlıyor? Bu soruyu kendimize sorabildiğimizde ilişkilerimiz değişir, önceliklerimiz yerini bulur, beklentilerimiz hafifler. Kendimizi tüketmeden sevmeyi, özümüzden vazgeçmeden vermeyi, başkalarını incitmeden sınır çizmeyi öğreniriz. Zira şifa ile yıkım arasındaki mesafe sanıldığı kadar uzak değildir, ikisi de aynı şişenin içinde, yalnızca bizim koyacağımız ölçüyü beklemektedir.
Allah kâinatı bir denge üzerine yaratandır. Gece ile gündüz, sıcak ile soğuk, yağmur ile kuraklık arasında nasıl hassas bir ölçü varsa, insan hayatında da aynı denge aranır. İnsana düşen ise bu ilahî ölçüyü kavramak, nimetlerin rahmete dönüşmesini sağlayan bu dengeye riayet etmektir. Çünkü insan yalnızca içinde bulunduğu anı ve görünen sonucu değerlendirirken, Allah başlangıcı da sonu da kuşatandır. Her zerredeki eksikliği ve fazlalığı bilen, ölçünün hakiki kaynağı olan Allah'ın kurduğu bu ilahî mizana uygun hareket etmek, insanın hem dünyasını hem de ahiretini mamur eder.
Şevket Hüner / 12 Cemâzilyelahir 1448

Henüz yorum yapılmamış.