Şevket Hüner: Mescid-i Aksâ'nın Sessiz Nöbetçisi

Bazı insanlar hayat hikayelerini büyük sözlerle deÄŸil, uzun bir sadakatin sessizliÄŸiyle yazarlar.Hace Leyla Subeyhât’in hikayesi de olaylardan çok bekleyiÅŸinden, zaferden çok vazgeçmeyiÅŸinden ibarettir. Ömrünün kırk yılını Mescid-i Aksâ’da nöbet tutarak, orayı terk etmemekte ısrar ederek murabıt olarak geçirmiÅŸtir.

Kırk yılı aÅŸkın zaman, bir insanın hayatında yalnızca uzun bir süre deÄŸildir, gençliÄŸin olgunluÄŸa, olgunluÄŸun yaÅŸlılığa dönüştüğü, nice sevinçlerin ve kederlerin birbirini takip ettiÄŸi koca bir ömürdür. Leyla hanımın ömür boyu sürdürdüğü nöbeti, Mescid-i Aksâ’nın unutulmasına engel olmak, gündelik hayatın dışına itilmesine karşı bir hatırlatma biçimidir.

Yıllar boyunca, kışın dondurucu soğuğunda da yazın kavurucu sıcağında da o kutsal mekânı bir an olsun terk etmeyişi, konforunu bir kenara bırakıp ömrünü bir mabedin adanmış nöbetine dönüştürmesi, modern dünyanın anlamakta zorlandığı derin bir manevi idrakin tezahürüdür.

Bazen en anlamlı hizmet, her gün yeniden yola çıkmak, yeniden dua etmek, yeniden öğrenmek ve öğretmek, ilk günkü heyecanı zamanın aşındırmasına izin vermemektir. Her gün aynı mescide yürümek, aynı emaneti korumaya devam etmek, dışarıdan bakıldığında tekrar gibi görülebilir. Fakat hakikatte bu, zamanın yıpratıcılığına karşı verilmiş çetin bir imtihandır.

Murâbıtlık, sınırda nöbet tutmak, bir yeri korumak ve vazifesinde sebat etmek demektir.Mescid-i Aksâ’da murâbıt olmak, o yerle gönül bağı kurmak, onun hatırasını yaÅŸatmak, ibadetle, duayla ve kararlı bir mevcudiyetle ona sahip çıkmaktır.

Leyla Subeyhât’in hayatını anlamak, Kudüs’ün hüznünü, Filistinli olmanın ağır imtihanını, davaya baÄŸlılığın sabırla nasıl bir direniÅŸe dönüştüğünün farkına varmaktır.

Mescid-i Aksâ nöbeti de yalnızca taş duvarları veya tarihî bir yapıyı koruma nöbeti değildir. O, bir hafızanın silinmesine karşı duruştur. Zira bazı mekânlar, bir ümmetin hatıralarını, dualarını, gözyaşlarını ve umutlarını taşırlar. Böyle yerler boş kaldığında anlamlar da yetimleşir.

Modern çaÄŸ kahramanlığı çoÄŸu zaman görünür olmaya, konuÅŸulmaya ve alkışlanmaya taliptir. Leyla hanımın   direniÅŸi ise tam tersine görünmeden de iz bırakılabileceÄŸinin ispatıdır. O, bize bazen yerinde kalmanın da büyük bir mücadele olduÄŸunu hatırlatır.

Onun bir ömür mabedin nöbetçisi hâline gelmesi, mekânla insan arasındaki iliÅŸkinin ne kadar derinleÅŸebileceÄŸini gösterdi. Ãœstelik bu nöbet onu Aksâ’nın sembollerinden birine dönüştürdü.

6 Ekim 2026 tarihinde yayımlanan vefat haberi, onun Filistin’in kuzeyindeki Ãœmmü’l-Fahm çevresinde, Selim köyünde yaÅŸadığından haberdar kıldı. Biyografisi, büyük iddiaların deÄŸil, sessiz ve istikrarlı adımların bir ömre nasıl sığdırılabileceÄŸinin en somut kanıtıydı.

Leyla hanım, hepimize bir mekânı sevmenin ne demek olduğunu, inancın günlük hayatta nasıl bir sorumluluğa dönüşebileceğini ve uzun soluklu bir hizmetin nasıl aktarılabileceğini anlatır. Ayrıca, davaya bağlılığın yalnızca duygusal bir yakınlık olmadığını, bilgi, emek, sorumluluk ve süreklilikle beslendiğinde kalıcı bir toplumsal mirasa dönüşebileceğini gösterdi.

Leyla hanımın hayatının merkezinde bir makam, bir emanet ve o emanete karşı duyulan derin bir sorumluluk hissi vardır. O, baÄŸlılığın yalnızca sözle deÄŸil, devamlılıkla ve fedakârlıkla gösterilebileceÄŸini ortaya koydu. Adı anıldığında hatırlanan, inancın zamana karşı sabrıdır. Ve en çok bu yüzden, Mescid-i Aksâ’nın taÅŸları arasında dolaÅŸan hatırası, hayatı sona ermiÅŸ olsa dahi hâlâ nöbet tutmaya devam etmektedir. Bu dünyadan çekilmiÅŸ olsa da Aksâ’nın harcına kattığı o asil duruÅŸ, zamanın ötesine geçen bir sadakat dersi olarak hafızalara kazınmıştır.

Rahmetle… 

Şevket Hüner / 19 Cemaziyülevvel 1448