Şevket Hüner: Ezelden Gelen Özgüven: Evelallah

Varlık sahnesine çıkan her ÅŸeyin bir baÅŸlangıcı vardır. Ä°nsan doÄŸar, büyür, yaÅŸlanır. Bir ev yapılır, bir ÅŸehir kurulur, bir fikir doÄŸar, bir yolculuk baÅŸlar. Fakat bütün baÅŸlangıçların öncesinde Allah vardır. Allah El-Evveldir. O, her ÅŸeyden öncedir.  Yani baÅŸlangıcı olmayandır. Ä°nsanın “baÅŸlamak” dediÄŸi ÅŸey, aslında var edilmiÅŸ olan bir âlemin içinde yeni bir sayfa açmaktan ibarettir. Allah ise sayfanın kendisinden, kelimeden ve yazıdan önce de var olandır.

El-Evvel’e iman, geleceÄŸe “Bundan sonra ne olacak?” sorusunun yanında “Bütün bunların ardında benden önce var olan ve beni bilen Rabbim neyi murat ediyor?” sualini sormaktır.

Evelallah,içinde hem güveni hem umudu hem de insanın kendi gayretine inanmasını sağlayan bir sözdür. Bize, zorluk karşısında umudu, belirsizlik karşısında tevekkülü, hedef karşısında gayreti hatırlatır. Bir kelime olarak küçüktür ama taşıdığı anlam büyüktür.

“O iÅŸ bende” demek yerine “Evelallah” demek, insanın cüzi iradesinin üzerinde külli bir iradenin bulunduÄŸunu kabul etmesidir. Ä°nsan gayret edecek, sabredecek, tedbir alacak, fakat neticenin yalnızca kendi hesabından ibaret olmadığına da iman edecek. Bu bakımdan “Evelallah”, içinde hem gayreti hem de tevekkülü barındıran bir teslimiyet cümlesidir.

Ayrıca “Evelallah”, sonucundan endiÅŸe duyulan zorluklar karşısında gösterilen özgüvenin, dirayetin, geleceÄŸe duyulan ümidin ve sarsılmaz inancın da adıdır.

Bir zamanlar son sandığımız şeyin, başka bir başlangıcın eşiği olduğunu sonradan anlayabiliriz. Kapandığını düşündüğümüz bir kapının bizi daha sahici bir yola yönlendirdiğini yıllar sonra fark edebiliriz. İnsan hayatının tamamını aynı anda göremediği için bazı başlangıçları son, bazı sonları da başlangıç zannedebilir.

Bazen her ÅŸeye yeniden baÅŸlayacağım diye azmederiz. Oysa yeniden baÅŸlatan yalnızca bizim kararımız deÄŸildir. Bazen bir kayıp, bazen bir karşılaÅŸma, bazen beklenmedik bir kapı, bazen de bir duanın kabulüdür hayatımızı baÅŸka bir yöne çeviren. Biz baÅŸlangıcı çoÄŸu zaman olayın baÅŸladığı yerde görürüz. Allah’ın ilminde ise baÅŸlangıç ile son birbirinden kopuk deÄŸildir.

“Evelallah” kelimesi bir yandan “Her ÅŸey benim elimde” kibrinden kurtarırken diÄŸer yandan “Ben hiçbir ÅŸey yapamam” çaresizliÄŸine de sürüklemez. Onu söyleyene, sen baÅŸlangıçların da sonuçların da mutlak sahibinin olduÄŸunu unutmadan, niyet et, çalış, dua et, sabret, tedbir al diye ümit aşılar.

“Evelallah” deyip hiçbir ÅŸey yapmamak, bu sözün ruhuna aykırıdır. Zira bu sözün içinde bir teslimiyet olduÄŸu kadar bir gayret de olmalıdır. “Evelallah” deyip çalışırsın, çabalarsın, düşersin, yeniden kalkarsın ve elinden geleni yaptıktan sonra sonucu Allah’a bırakırsın...

Öyleyse hızın, planların ve kontrol duygusunun hayatlarımızı kuÅŸattığı bir zamanda “Evelallah” demek, baÅŸlangıçlarımızın hakiki sahibini hatırlayarak kendimizi merkeze yerleÅŸtirmemektir. GeleceÄŸe bakarken belimizi doÄŸrultan, dizlerimize derman olan bir dayanak noktasıdır. Bir sonla karşılaÅŸtığımızda, sonların da Allah’ın ilminin dışında olmadığını unutmamaktır.

İnsan bu sözü dile getirdiğinde, başlangıcını bir boşluğa değil, sonsuz bir ezele yaslar. Bu yüzden, Evelallah sadece bir dil alışkanlığı değil, aynı zamanda ne tamamen teslimiyeti ne de kibirli bir bağımsızlığı vadetmeyen,mutlak başlangıcın kaynağına bağlayandengeli bir varlık bilincidir.

“Evelallah” korkuya raÄŸmen adım atmak, belirsizliÄŸe raÄŸmen umut etmek, zorluÄŸa raÄŸmen gayret göstermektir.

“Evelallah”, insana baÅŸlangıçlarda haddini, gayretinde sorumluluÄŸunu, sonuçta teslimiyeti ve güveni öğreten, geçmiÅŸten devredilen bir duruÅŸ, bir hayat felsefesidir.

Her yeni günün sabahında, her yeni niyetin eşiğinde, her yeniden başlama cesaretinde bize düşen belki de aynı kadim hakikati yeniden hatırlamaktır.

Önce Allah.

Evelallah.

Şevket Hüner / 8 Rebiülevvel 1448