Doğu da Allah'ın Batı da

“Biz DoÄŸuluyuz”

DoÄŸuluyuz biz; güneÅŸin doÄŸduÄŸu yerden. Yüce daÄŸların ardından geliyoruz biz. Rüzgârın yankılandığı derin vadilerden, sabrın ve direncin yüreÄŸinden geliyoruz. SuskunluÄŸun kelimelerden fazla anlam taşıdığı diyarlardan. Merhametin kalbine doÄŸduk biz, daÄŸ baÅŸlarına kar düşerken. Ulu daÄŸların gölgesinde koÅŸarken büyüdük, kara bulutların ardında gülümseyen mavi gökyüzüne baka baka. Sümbüllerin süslediÄŸi yemyeÅŸil yamaçlarda koÅŸuÅŸturduk biz kuzuların peÅŸinden. Buz gibi sular içtik çeÅŸmelerden, avuç avuç. KuÅŸlarla sohbet ettik, pınar baÅŸlarında. KuÅŸ dilini bilmemiz oradan miras. Biz tabiatın dilini de biliriz, ruhunu da… Biz doÄŸuluyuz; gecenin en karanlık yerinde bile sabahı beklemeyi öğrendik.

DoÄŸuluyuz biz; ilk tohumun serpildiÄŸi topraklardan. Ä°lk duaya biz durduk, toprağın, yaÄŸmurun ve güneÅŸin sahibine. Elimizde kara sapan, tan yeri aÄŸarmadan baÅŸladık ovanın bir uçundan diÄŸerine gidip gelmeye, güneÅŸin son ışıklarına kadar. Elde kazma, kürek, harıktan su baÄŸladık geceleri ay ışığında, toprakta tohum yeÅŸersin diye. Her tohum tanesine su ulaÅŸsın diye, koÅŸturup durduk yalın ayak gece boyu, gün aÄŸarıncaya kadar. Zamanı geldiÄŸinde boyu boyumuza deÄŸen buÄŸdayları derdik orakla, kızgın güneÅŸin altında. Biz doÄŸuluyuz; toprak bizi sever, su, güneÅŸ de, yaÄŸmur da… Kavruk yüzlerimizin rengi güneÅŸ ve rüzgârlardan miras…

DoÄŸuluyuz biz; toprak tenli, toprak kokulu oluÅŸumuz buralardan miras. Yer yatak, gök yorgan sarılmışız tabiatın kalbine. TopraÄŸa baÄŸlılığımızla biliniriz ve öyle anılırız. Ne güzel ifade etmiÅŸ doÄŸunun kadim dili: “Yaratılışın özü de toprak, yaÅŸamın kaynağı da toprak” GeçmiÅŸ ile günümüz arasındaki en güçlü baÄŸ biziz. Âdem’in çocuklarıyız biz, insanlığın kadim mirası bu yüzden omuzlarımıza emanet. Hikâyemiz derin çizgilerle kazılmış alınlarımıza. Çizgilerin de bir dili var bizim oralarda. Bir çizgi kışa kapı aralarken bir baÅŸkası bahara gülümser. Çizgiler bazen bir göç yolculuÄŸuna iÅŸaret olarak kabul edilirken, bazen uzun bekleyiÅŸlere yorulur, bizim oralarda. DoÄŸduÄŸumuz coÄŸrafyanın kaderinden izler taşırız, kavruk yüzlerimizde. Zaman içinde saklı öykülerimiz var; Zümrüdüanka’nın gizeminde anlatılan. Destansı aÅŸkların aÅŸamadığı Kaf dağının ardında esir kalmış yaralı yüreklerimiz. Kar aydınlığında bitmeyen yolculuklarımızın izlerini yazar kitaplar… DoÄŸuluyuz biz; suskunluÄŸumuz kadim topraklarımızın destansı hikâyelerinde saklı.

DoÄŸuluyuz biz; acımızı da, sevincimizi de saklamayız. Kol kola uzayıp giden halayların omuzunda çoÄŸalır sevinçlerimiz ve kelebeÄŸin kanadında yol alır hayallerimiz. Ağıtlarda derinleÅŸir acılarımız bir de vurgun yemiÅŸ yüreklerde. Gelecek ile geçmiÅŸin kavgası olmaz bizim oralarda. Her yenilik iyilikle gelir, esenlik getiren bir selamla. DeÄŸiÅŸim kavgayla gelmez, zira hatıraları incitmeden gelir saygıyla, hürmetle. Söz kıymetlidir bizde, bir söz savaÅŸa neden olurken bir baÅŸka söz barıştır, esenliktir. Sözün gücünü biliriz biz, kelimenin ağırlığını da. Yemin, bir kelimelik ilahî bir kitap bizim coÄŸrafyada. Bu yüzden yemin dilde misafir deÄŸil, yürekte ev sahibidir. Yemin güvendir, umuttur, gelecektir. DoÄŸuluyuz biz; vefayı bir ÅŸehir, semt ile anmayız. Vefayı insana gösterir, insandan bekleriz. Vefa insan demektir bizim oralarda; gerisi dünyadır, önü, ardı dünya…

DoÄŸuluyuz biz; vazgeçmeyenlerin yurdundan. Misafire kapıyı deÄŸil, kalbini açanların diyarından. Bizim de yaralarımız var elbette. Zira hep bir gidenimiz var. Ve her giden bir yara bir iz bırakıyor yüreÄŸimizde. Gidenlerin ve dönmeyenlerin çok fazla olduÄŸu coÄŸrafyadan geliyoruz. Bir de suskun kalanlar var… Susmanın sözden kıymetli olduÄŸunu öğrendik önce. Bu yüzden yenilgiler yıldıramadı bizi. Zira hayat bize küllerinden yeniden doÄŸmayı öğretti. AteÅŸin ne olduÄŸunu ve ne ile beslendiÄŸini de biliriz. Umut hayatın kendisidir bizim diyarlarda.  DoÄŸuluyuz biz; umudun en çok da yoksunluÄŸun içinden filizlendiÄŸini de biliriz.

DoÄŸuluyuz biz; ÅŸehirlerden çok köyleri konuÅŸuruz. Toprağı, taşı, kerpici ve ahÅŸabı… Hepsinin bir dili olduÄŸunu, her birisinin büyük bir medeniyet olduÄŸunu. Evler, birbirine yaslanarak ayakta durur bizim oralarda, tıpkı insanlar gibi. KomÅŸuluk, bir adres deÄŸil bizde, bir sorumluluktur. DoÄŸu’da çalınan her kapı açılır, gelenin kim olduÄŸuna ve zamana bakılmaz. Ve açılan sadece bir kapı deÄŸildir DoÄŸuluyuz biz; hayatın kendisi davet edilir, DoÄŸu’da.

DoÄŸuluyuz biz; uzak bir diyar deÄŸil bizim coÄŸrafyamız. Zira DoÄŸu insanlığın ruhudur. Ruhunu kaybetmeyenlerin sözünde, bakışında ve yürüyüşünde DoÄŸu vardır. DoÄŸuluyuz biz; derinliÄŸe inanır, köklerimize baÄŸlı konuÅŸur ve ufka bakarız. Her ÅŸeye raÄŸmen, her ÅŸeye inat, sabahı çağırmaktan ve beklemekten vazgeçmeyiz biz…

Musab AYDIN