Bir İyilik Hareketi Olarak ACİLDER

Bir insanın derdini biraz olsun hafifletmeye çalışmak, kimi dünyaları değiştirme gayretindeki çabalara namzettir. Ve an olur küçük merhametler ayakta tutar mazlum ve garip sineleri…

Bir çocuğun ayağına geçirilen ayakkabıyla…

Bir annenin mutfağına bırakılan erzak kolisiyle…

Bir yaşlının üşümemesi için yakılan sobayla…

Bir yetimin yüzünde beliren sessiz tebessümle…

Modern dünya bize sürekli daha fazlasını istemeyi öğretiyor.

Daha yeni olanı…

Daha gösterişli olanı…

Daha pahalı olanı…

Fakat aynı dünya, paylaşmanın insanı insan yapan en büyük değerlerden biri olduğunu da unutturdu.

Evlerimiz büyüyor ama sofralarımız küçülüyor. Dolaplarımız doluyor ama kalplerimiz aynı hızla genişlemiyor. Bir tarafta kullanılmadan eskimiş eşyalar… Diğer tarafta en temel ihtiyaçlarına ulaşamayan insanlar…

Merhamet sahipleri, vicdanıyla burada karşılaşıyor.

Her şey çöp değildir. Sizin için kullanımını tamamlamış bir eşya, başka bir evde yeniden ihtiyaca dönüşebilir. Hatta sizin “fazlalık” dediğiniz şey, bir başkasının “acil ihtiyacı” olabilir.

ACİLDER’in hikâyesi de böyle bir yerden doğuyor.

2016 yılında “Bizi bekleyenler var…” diyerek yola çıkan bu iyilik hareketi, bugün 10. yılına girerken yalnızca yardım dağıtan bir yapı değil; kaybolmaya yüz tutmuş “infak ahlakı”nı yeniden hatırlatan güçlü bir “vicdan çağrısı”na dönüşüyor.

On yıl…

Bir takvim için kısa olabilir.

Ama bir yetimin hayatında koca bir çocukluk…

Bir muhacirin hafızasında unutulmayan bir kapı…

Bir mazlumun duasında yıllarca yaşayacak bir merhamet izi…

İnfak yalnızca vermek değildir. İnsanla sahip olduğu şey arasındaki ahlaki ilişkinin adıdır.

Bugün dünya büyük bir tüketim çağının içinde yaşıyor. Eşyalar eskimeden yenileniyor, kullanılabilir olan şeyler değersiz sayılıyor.

ACİLDER, bu noktada yalnızca yardım eden bir kurum olarak değil, israfa karşı “ahlaki bir itiraz” olarak da öne çıkıyor.

“İsraf etme, infak et.” çağımızın ruhuna yapılmış güçlü bir uyarı aslında.

Bugün dünyanın en büyük yoksulluğu, merhamet eksikliğidir. Bir yanda tonlarca eşya çöpe gidiyor, diğer yanda insanlar en temel ihtiyaçlarına ulaşmaya çalışıyor. İyilik ise iki dünya arasında kurulan köprüde anlam kazanıyor.

ACİLDER medeniyet kodlarımızdan aldığı referansla; bugüne kadar kendi vatandaşlarımızın yanı sıra, 63 farklı ülkeden ülkemize sığınan binlerce muhacire de ulaşarak acil ihtiyaçlarını gidermeye devam ediyor. Üstelik bunu yaparken din, dil, ırk ve mezhep ayrımı gözetmiyor.

Binlerce kurban… Sayısız gıda kolisi…

Milyonları aşan kıyafet ve ayakkabı…

Yetim çocuklar için hazırlanan çeyizler…

Oyuncaklar…

Hasta yatakları…

Engelli araçları…

Afet bölgelerine gönderilen yardım tırları…

Fakat burada asıl kıymetli olan rakamlar değil; bir insanın derdini kendi derdi gibi hissedebilmek. Zira merhamet, mesafeyi ortadan kaldırabilme yeteneğidir. 

Bu iyilik hareketinin mensupları da öyle yapıyor, yaptıklarını sayıyla değil; dokundukları kalplerle ölçüyor.

Bugün yardım etmek çoğu zaman büyük maddi imkânlarla ilişkilendiriliyor. Oysa evinizde unuttuğunuz bir mont, kullanılmayan bir masa ya da küçülen bir çocuk ayakkabısı başka bir evde umuda dönüşebilir. Bu sayede iyilik yalnızca alanı değil, vereni de iyileştirir.

Modern insanın en büyük “mahrumiyet”i burada başlıyor. Çok şeye sahip oluyoruz ama gittikçe daha az paylaşıyoruz. Kalabalıkların içinde yaşıyor, birbirimizin acısına daha az dokunuyoruz. Asıl büyük lütuf, içinde yaşadığımız toplumun kılcal sorunlarını hissedebilmek ve görebilmek…

Bir çocuğun üşümesini…

Bir babanın çaresizliğini…

Bir yaşlının sessizliğini…

Bir muhacirin yorgunluğunu…

Şahit olup hiçbir şey yapmamak, insanın kendi vicdanından uzaklaşmasıdır.

Bu nedenle iyilik yalnızca “sosyal” değil, aynı zamanda “manevi” bir meseledir. Yardım etmek, bir insanın cebinden önce kalbini açabilmesidir.

ACİLDER’in yaptığı şey de budur aslında: İnsanları yalnızca yardıma değil, iyiliğin parçası olmaya çağırmak…

Toplumlar, iyiliği organize edebildikleri kadar ayakta kalırlar. Bugün dünyanın en büyük problemi yalnızca savaşlar ya da ekonomik krizler değildir. Asıl problem, insanların birbirinin acısına yabancılaşmasıdır.

Bir yetimin başını okşayan el, bir ihtiyaç sahibinin kapısını çalan kişi çok kıymetli bir erdemi temsil eder. Tam tersinde ise merhametini kaybeden toplumlar çürür, yozlaşır. Bu yönüyle iyilik, yalnızca yardım etmek değildir. İyilik, insan kalabilme mücadelesidir.

Ve bazıları bu mücadeleyi sessizce sürdürür.

Gösterişsiz…

Alkış beklemeden…

Bir insanın yükünü hafifletebilmek için…

Şimdi kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:

Evlerimizde biriken şeyler gerçekten bizim mi, yoksa bize emanet mi?

Sahip olduğumuzu düşündüğümüz birçok şey, ihtiyaç sahiplerine ulaşmayı bekleyen bir emanetten ibarettir.

Dünya, bizden önce gönderdiklerimiz ve geride bıraktığımız iyiliklerle anlam kazanır.

ACİLDER’in hikâyesi de budur:

Kaybolan merhameti yeniden hatırlatan, on yıldır sessizce büyüyen bir iyilik ve vicdan hareketi…

Mehmet KAMAN