Bayram Ayaz: Direniş Ekseninde Gazzeli’nin Umudu
Direniş ile umut birbirine ihtiyaç duyan iki histir. Bir halk düşünün ki yediden yetmişe umutla ayakta durmaktadır. Onların umutlarıyla savaşan soykırımcı Siyonizm’e karşı 21. yüzyıl insanından beklenmeyen bir direniş içindedirler. Bireysel düşüşler yaşansa da halkın güçlü inancına dayalı umut, her bireyi ayakta tutmaya yetmektedir. Gazze dışındaki dünyanın hayat akışında; yükseltilmiş standartlar, konfor endüstrisi, damak tatları, görsel zevklerden vazgeçilemiyor. Gazze ise hayatın, bütün renklerin soldurulduğu bir coğrafyadır. Müstahkem olan her şeyin müphem hale geldiği bir yerdir. Beş duyu ile ulaşacağınız her şeyin yitirildiği bir coğrafyada barışa ve düzenli hayata dair ne zaman bir umut beslense, meşum gücün pençesinde hayat daha grileşir. Bomba düşmeyen beldelerde ise hazların eşlik ettiği bir hayatta boşluk ve anlamsızlık, duyguları küntleştirir. Bir çare gibi yaygınlaşan antidepresanlar, iç dinamiklerde varoluşu perdelemiştir. Buna karşın ateş hattının sakinlerinde umut ve psikolojik dayanıklılık zirve noktadadır. Onların savaşın bitmesine dair öne çıkan sabırsızlığından ziyade, bedenden öte ruhu ile yaşama mücadelesi vardır.
Ruhu ile yaşayan insanlar için beden ihtiyaçları geri plandadır. Ruhla yaşamak, umut gibi duyguların tezahürüdür. Artık insan umuda şartlanmıştır. Umut yok olduğunda, farkında olalım ya da olmayalım hayat enerjisi kaybolur. Umut, mevcut olumsuzluğa rağmen hayata tutunma aracıdır. Gerçekleşmesi kesin olan beklentiler hakkında umut beslemeyiz. Umut daha çok müphem olana inanmaktır ve inançlarla temellenir. Bir inanma biçimi olarak umut, inanca bağlı olarak gelişir. Umudun arkasında inanç yoksa bu sözde kalan bir terennümdür.
İnsanoğlu umutsuz yaşayamaz. Umudu tamamen yitiren kişi, zamanla hayattan nefret etmeye başlar. Hayatında üretmeye yer vermeyen biri için yaşamı sürdürmek neredeyse imkânsız hâle gelir. Yaşanmış hayal kırıklıkları nedeniyle kişi kendini suçlamaya başlar; âdeta intikam alırcasına, kendini kınamayı bir ruhsal denge biçimine dönüştürür.
Umut ne edilgen bir bekleyiştir ne de gerçekleşmesi imkansız, şartlara bağlı gerçekçi olmayan bir zorlanma sürecidir. Umut bir ütopya değildir. Bir düşünürün dediği gibi; “Henüz doğmamış şey için her an hazır olmak ama doğumun bizim hayatımızda gerçekleşmemesi hâlinde umutsuzluğa düşmemek.” Müminler Allah’ın vaadini tutacağına tam bir güven duyarlar ve duymalıdırlar. Kur’ân’da müminlerin yalnız Allah’a güvenmesi ve Allah’tan umut kesmemesi vurgusu defalarca yapılmıştır: “Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin” âyeti mutlak bir umudu ilzam etmektedir.
Hasta iyileşmeyi umut eder, ağaç ışık almak için güneşe dal uzatır, bebek bakım için annenin gelmesini bekler, tutuklu özgürlük günleri için af umudu içindedir. Tarladaki ürün suyun gelmesini bekler, genç aday evlenmeyi, iş arayan kişi iş bulacağı ümidiyle hayata tutunur. Dezavantajlı kimse yitiğine eksiğine rağmen umutla müşahhas bir varoluş sergiler. İnsan umutla yükselir.
Bayram Ayaz

Henüz yorum yapılmamış.