Senai Demirci'nin kaleminden: Kabe niçin bomboş
Follow @dusuncemektebi2
Umreyi yapıyormuş gibi yapmak Korona’dan da ölümcüldür. Nefes darlığı sebebidir. Korkunç bir iltihaplanmadır. Haccın anlamını şekillerle sınırlandırmak ve ritüellere kilitlemek ebedî hayat için tehdit edicidir. Kâbe'nin boş haline değil, Kâbe'ye boş gidip boş gelmiş hallerimize ağıt yakalım. Bakın; bu dünya tarihinde ilk defa oluyor! Üzerinde düşünmeyi değer derim.
O fotoğrafı görünce üzülmemek elde değil. Evet; Kâbe’nin ziyaretçisi neredeyse sıfıra düşmüş. İnsanların uğruna birbirini ezdiği HacerülEsved yetim kalmış. Safa-Merve arası ıssız ve sessiz; mermer bir soğukluğa dönüşmüş.Mekke ve Medine sokaklarını şenlendiren yorgun ama mütebessim insanların sevdalı cıvıltıları bir anda susuvermiş. Tüm dünyaya, farklı renklerin, farklı milletlerin, farklı dillerin “Birleşik İnsanlar”a dönüşebileceğini ispatlayan o biricik sahih barış sembolü, küçücük bir virüsün ve o virüs etrafında üretilen korkunun etkisiyle bir anda gözden kayboldu.
Ama hayır; Kâbe gözden düşmüş değil. Hayır; Safa-Merve arasındaki Hacer çabasının hatırı unutulmuş değil. Hayır; insan selini Arafat’a doğru taşıyan, Mekke-Medine arasında dalgalandıran gönül heyecanı sönmüş değil.
Ama bir şey daha var.Bu çok önemli… En azından benim için önemli: Kâbe’nin ve etrafındaki sembollerin temsil ettiği hakikatin ihmali. Üstelik bu ihmalin Kâbe’nin alabildiğine şeklî bir önceleme örtüsü altında yapılması.
Şimdi sakince bakalım o boşalmış Kâbe avlusuna. Haccı hayata taşımayı, hayatı hacca taşırmayı ihmal edişimizin sonucu olabilir mu bu fotoğraf?Ya bu fotoğrafın sebebi Korona değil de bizsek? Başımızı iki elimizin arasına alalım ve düşünelim: Kâbe'nin tavafı hayatın tevhid odaklı yaşanmasını doğuruyor olmalı değil miydi? Hacc ya da umre bizi yeni bir hayata, taze bir başlangıca ikna edecek bir dönüşüm olacakken, bizden umduğunu bulamamış olamaz mı? Safa-Merve koşturması aklı çalıştırma çabasına dönüşmeli, dünya çölünden insanlığa zemzem tadında bir ümit devşirme ödevine dönüşmeli değil miydi? İmkânsızın mümkün olacağına umutla inanan Hacer Ana’nın kalbini insanlığa ana olmak adına göğümüze koymalı değil miydik? Safa-Merve’yi koşmuş olarak, insanlararası ilişkilerimiz, eşya ile etkileşimimiz bir merhamet anıtına dönüşmeli değil miydi? Acı ama gerçek:Kalplerimiz Kâbe’den boş döndü ve Kâbe de bizi boşalttı. Korona bahane!
Hazır bir fırsat bulmuşken, Koronavirüs’ü suçlamak yerine, kendimizi hesaba çekelim derim. Bize Veda Haccı’nda verilen ev ödevleri üzerinde düşünelim. Ev ödevi açığımızı kapatmak için alabildiğine ritüele sınırlandırılmış ve sembolleri körleştirilmiş Kâbe ziyaretlerimizi kalben nasıl dolduracağımızı düşünelim derim. Veda Hutbesi’nde ırkçılığa dair cümleyi hâlâ “Arabın aceme-Arap olmayana-üstünlüğü yoktur!” diye yuvarlıyor değil miyiz?Türkçe “Türkün Türk olmayana üstünlüğü yoktur!” demekten kaçınıyor ve dahi korkuyor değil miyiz? Kadına şiddeti hâlâ süslü cümleleri hutbeye çıkararak geçiştiriyor değil miyiz? Eşyaya borçlu olduğumuz sıla-ı rahim nezaketini ateşli siyasal cepheleşmeler arasında unutuyor değil miyiz? Emeği ranta yedirmemeyi, biriktirmek yerine paylaşmayı “piyasa şartları bu!” diyerek geciktiriyor değil miyiz?
Hatırlayalım lütfen: Umreyi yapıyormuş gibi yapmak Korona’dan da ölümcüldür. Nefes darlığı sebebidir. Korkunç bir iltihaplanmadır. Haccın anlamını şekillerle sınırlandırmak ve ritüellere kilitlemek ebedî hayat için tehdit edicidir.
Artık uyanalım.Kâbe'nin boş haline değil, Kâbe'ye boş gidip boş gelmiş hallerimize ağıt yakalım. Bakın; bu dünya tarihinde ilk defa oluyor! Üzerinde düşünmeyi değer derim.
Ha bir de şu… Farkında olmayabiliriz ama unutmayalım. İşin bir de siyasal boyutu var. En azından İstanbul için söyleyeyim: Hac ve/ya umre vizelerimizin mührünün basıldığı yerde, tarihin en acımasız en sinsi cinayeti işlendi. Gazeteci Cemal Kaşıkçı’nın siyasî muhalefetine rağmen anlayışla karşılanmayı beklediği, en azından bir misafir olma sıfatıyla İslam’ın hatırına kardeşçe ağırlanmayı umduğu İstanbul Konsolosluğu’nda hunharca katledildiği hepimizin malumu. Bir cana kıyan, tüm canları-belli ki benimki de dâhil-kıyılabilir görür. Şu halde, Suud idaresi, hacıları ev sahipliği yapma haklarını şer'an kaybetmiştir. İnsan canının ve namusunun dokunulmaz olduğu “Mescid-i Haram”ın temsilcisi olan görevliler cana da mala da namusa da tehdit oldular. Olan bitenleri bir de bu açıdan görelim. Beşer zulmeder; kader adalet eder.
Kaynak: İstiklal Haber Sitesi
Tasarım ve Kodlama BEYRİBEY BİLİŞİM

Henüz yorum yapılmamış.