Adım Vail. 9 Yaşındayım. Buraya Layık Görmediler Beni
İsmail Demirbaş / Dünya Bizim Web Sitesi
-Selâmun aleyküm amca.
-Aleyküm selâm çocuk. Ne güzel selâm veriyorsun. Daha yaşın kaç senin? Adın nedir?
-Adım Vail. 9 yaşındayım.
-Mahallemizin çocuklarından böyle güzel selâm duymuyoruz çoktandır. Sen hangi mahalledensin?
-Mahallenizden olmak için gelmiştim. Ama olamadım.
-Neden mahallemizden olamadın?
-Ben olmak istedim. Ama buraya layık görmediler beni.
-Neden layık görmediler?
-Mülteciymişim ben.
-Ama bizim dilimizi konuşuyorsun. Türkçeyi nereden öğrendin sen?
-Sokaktan. Sanayiden. Çay satarken, simit satarken, mendil satarken, yük taşırken…
-Okula gitmiyor musun? Orada öğretmiyorlar mı?
-Gidiyordum. Sokakların daha öğretici olduğunu öğrendim. Derslerde anlatıldığı gibi değilmiş hayat.
-Bu saatte okulda olup ders alsan daha iyi olmaz mı?
-Hayır. Bu gün ben ders vereceğim.
-Kime? Ne dersi vereceksin?
-İnsanlara, insanlık dersi…
-O elindeki nedir?
-İp. Siz urgan diyorsunuz.
-Yük mü taşıyorsun onunla?
-Evet. Hayatın, savaşın, suçluların, günahkârların yükünü ben taşıyorum.
-Sen büyümüşte küçülmüş gibisin. Şifreli ve gizemli konuşuyorsun.
-Ama mahallenizde bana küçükken büyümüşüm gibi davranıyorlar.
-Bugün ne taşıyacaksın o iple?
-O ip beni taşıyacak bugün. Eğer taşıyabilirse.
-Yine şifreli konuşuyorsun.
-Açık konuşunca beni kimse dinlemiyor.
-Gel otur yanıma. Ben dinlerim. Nereye gidiyorsun öyle? O tarafta seni dinleyecek kimseyi bulamazsın. Mezarlık var orada.
-Beni en iyi oradakiler anlıyor. Beni ve ailemi üzmeyenler orada. Hem arkadaşlarım da orada. Aylan, Furkan, Hammudi…
-Mahalledeki çocuklar üzüyor mu seni?
-Hayır. Çocuklar üzmeyi bilmezler. Fakat büyükler çocuklara bile üzdürüyor bizi.
-Selâm söyle arkadaşlarına. Bir daha görüşür müyüz?
-Ben seni göremem. Ama sen beni birkaç gün daha görebilirsin ekranlarda. Sonra unutursun.
-Yine gizemli konuşuyorsun.



Henüz yorum yapılmamış.